Eline. 20 juni mijn eerste sms-je van haar ontvangen, waarin ze me bedankte voor mijn leuke aanbod. Het aanbod wat ze echter moest afslaan omdat ze een vriend had. Ze vertelde echter ook dat ze erg nieuwsgierig was naar wat ik deed. En voor ik het wist waren er al vele sms-jes heen en weer gegaan tussen Eline en mij. Nu, zo’n twee weken verder, is mijn verliefdheid die aanvankelijk steeds meer werd gevoed door mijn vluchtige correspondentie met Eline, omgeslagen in een algehele melancholie, ondersteund door de mooie maar zó emotionele vioolsuites van Bruch en een aanhoudende regen als ik uit het raam staar.
Gisteravond een glas wijn gehad met Ellen, mijn buurmeisje. En een goed gesprek. Een gesprek dat ging over de liefde, mijn drijfveren en de melancholie zelf natuurlijk. De melancholie waar Bruch een geheel nieuwe betekenis aan heeft gegeven met zijn muziek, zo stelden we ons voor (want laten we eerlijk zijn: hoe moest melancholie er uit hebben gezien vóór men zijn muziek kende?). Ik memoreerde naar mijn allereerste kus. Dat was een kus die op zichzelf verliefd maakte. Tussen mij en het meisje waar ik die kus mee beleefde is het overigens nooit wat geworden. We waren allebei 14 en op survival kamp met school in de Belgische Ardennen. We stonden arm in arm bij het kampvuur en op een gegeven moment kuste ze me. Wat een sensatie! Het was nog beter dan ik me altijd had voorgesteld. De vlinders in mijn buik werden allemaal tegelijk wakker en fladderden zich een ongeluk.
Na die kus ben ik blijven zoeken naar meisjes met wie ik die ervaring kon evenaren. Vele jaren en meisjes later moet ik helaas constateren dat er slechts één meisje was die dit fantastische gevoel met een zoen bij me terug heeft kunnen brengen. Het gebeurde op mijn hotelkamer zestien-hoog in downtown Hong Kong met een Australisch meisje. Eleanor heette ze. We hadden twee weken om elkaar heen gedraaid en drie dagen voor ons vertrek gebeurde het. Ik werd weer zó verliefd van die zoen! Ik wilde haar nooit meer laten gaan. Ik herinner me nog de eerste minuten in het vliegtuig terug naar huis na het opstijgen. Ik staarde naar de wolken die onder het vliegtuig voorbij schoven en dacht alleen maar: elke minuut die nu verstrijkt brengt me 15 kilometer verder bij haar vandaan. Zacht biggelden de tranen over mijn wangen.
Dat was in de zomer van 2002. Nu, zes jaar later, heb ik de sensatie van die zoen met geen enkel ander meisje ervaren. Ik krijg zo langzamerhand het idee dat deze zoen, die alle andere in een inktzwarte schaduw stelt, alleen te beleven valt met meisjes waar je geen relatie mee kunt beginnen. Hetzij omdat ze in Australië wonen, hetzij omdat ze met straaljagerpiloten trouwen (die uit de Ardennen).
De meisjes met wie ik relaties ben aangegaan hebben voor hele mooie herinneringen gezorgd. Variërend van goede gesprekken, romantische avondwandelingen door Londen, Parijs, Praag of gewoon Zwolle, intense, passionele seks, vakanties waarin alles alleen om ons draaide, tot intieme etentjes in knusse restaurantjes en emotionele verbondenheid in mooie en minder mooie tijden. Maar stuk voor stuk misten ze die zoen-ervaring die mijn drijfveer voor het leven is geworden. Het is een prachtig voorbeeld van de werkelijkheid die ‘het leven’ heet: de mooie momenten zijn vrijwel per definitie vluchtig van aard, terwijl de kwellende ervaringen uren lijken te duren. (Staat tegenover dat je die mooie momenten je leven lang blijft ophalen uit je herinneringen, terwijl de kwellingen vaak vergeten worden of met het verstrijken van de tijd ook iets moois krijgen.)
Wat zou ik graag een paar korte, vluchtige maar mooie momenten met Eline delen. Een zonsondergang, een wijntje in het Sarphatipark, samen lachen om de wijsheden van Oscar Wilde of huilen bij de violen van Bruch. Maar het kan niet: ze heeft een vriend. En na twee weken is wel duidelijk dat ze haar relatie niet in de waagschaal legt voor de verleiding, die volgens Wilde het enige doel van het leven is om na te streven, áls er al een doel is.
Ellen zegt dat ik wellicht minder specifiek moet zoeken. Omdat ik met deze houding heel veel mooie ervaringen laat liggen. En misschien heeft ze gelijk. Maar wat zijn die mooie ervaringen waard indien je beseft dat ze je nooit die speciale gevoelens van die magische zoen zullen brengen? Hoe kun je je doelen bijstellen nadat je geproefd hebt van de verboden vrucht? Er is geen weg terug. Het enige dat in de buurt komt van dat fantastische gevoel is de verliefdheid die ik ervaar aan het begin van een nieuwe relatie, of tijdens de handelingen die daaraan vooraf gaan. Wat ook meteen verklaart waarom ik het in een relatie nooit langer volhou dan dat het verliefde gevoel aanhoudt.
Camus zei eens: ‘er is maar één serieus filosofisch probleem, en dat is zelfmoord’. Doordrongen van het simpele feit dat we na onze geboorte op een bepaald moment weer zullen sterven geeft te denken over wat we met de tussenliggende periode aan moeten. Ik zie niet in waarom ik het beste gevoel dat ik tot nu toe in mijn leven heb ervaren niet zou blijven nastreven. Voor een ander zit het geluk wellicht in kinderen krijgen en ze zien opgroeien. Weer anderen willen verre landen ontdekken of erkend worden in hun werkveld. Maar ik wil mijn onwaarschijnlijk verliefdmakende zoen terug!
In de tussentijd zal ik me wel bezighouden met afleidende bezigheden als muziek luisteren (behalve bij Bruch: die vestigt juist de aandacht op het vreselijke gemis), boeken lezen, studeren, bos- en parkwandelingen maken, discussiëren, grasmaaien en dassen strikken, alsook onbekende aantrekkelijke meisjes uit de trein benaderen, zoals Eline. Maar alles vooral om de tijd tussen de laatste kus met Eleanor en de eerste kus met een nieuwe begenadigde kusser te bespoedigen.
