Rare droom

Meestal kan ik mij niks herinneren van mijn dromen als ik wakker word. Maar vandaag is hij me bijgebleven. Omdat hij zo raar was. Ik had een examen Frans. Samen met een heleboel andere mensen zaten we in een grote gymzaal met groene vloer en uitklaptafeltjes. Toen iedereen een plaats had opgezocht kwam de docente binnen: het bleek mijn vroegere docente Frans te zijn, nog van de vrije school. Ze was geen steek veranderd. Uiterlijk dan. In haar gedrag kwam ze me wat minder vriendelijk over dan hoe ik me haar al die jaren had herinnerd.

Het examen was nog maar net begonnen of ze wees al iemand aan met haar lange, dunne, breekbare vingertje en haar pronte mond. De examenkandidaat kon z’n pen neerleggen en moest z’n werk inleveren. Ze kreeg een 1. Waarom was me niet duidelijk, maar ze zat schuin achter me, dus ze zal het er vast naar gemaakt hebben ook al had ik daar geen zicht op.

Maar niet veel later ging weer de arm van de docente Frans omhoog en het lange, dunne, breekbare vingertje wees weer iemand aan. Dit keer was het een zenuwachtige jongen die peentjes zat te zweten, al vanaf dat hij in de zaal zat. Ook hij kon z’n papieren inleveren bij haar bureau voorin de zaal.

Maar het tafereel ging door, en binnen niet al te lange tijd waren er toch al minstens tien, vijftien mensen door haar aangewezen die het examen niet af hoefden te maken. Het was een ware afvalrace. Nog vóórdat ze de tentamens hoefde na te kijken.

Het vermoeden begon te rijzen dat er wellicht ook onschuldige mensen werden uitgepikt. Ik keek om me heen en probeerde in te schatten of iemand aan het valsspelen was. Maar ik zag niks. Alleen maar hard nadenkende en vlug schrijvende studenten. De spanning was op te snijden. En de stapel onafgemaakte examens op het bureau van de docente groeide aan totdat je haar gezicht bijna niet meer kon zien.

Ik had er schoon genoeg van! Ik draaide de dop op mijn pen, legde hem naast m’n papier neer op tafel en pakte het antwoordformulier op om het vervolgens vastberaden te verfrommelen tot een propje, ongeveer ter grootte van een gehaktbal. Ik dompelde hem onder in een kommetje vol saté-saus die ineens op m’n tafel bleek te staan. Waar die nou weer vandaan kwam weet ik ook niet, maar het kwam me verdomd goed uit. Snel pakte ik een klein kladblaadje waar ik ‘Je t’aime’ op schreef. Dat legde ik boven op het verfrommelde examenvel dat nu besmeurd was met saté-saus. Ik keek mijn docente uitdagend boos aan, stond op zonder iets te zeggen en liep resoluut de tentamenzaal uit.

Nauwelijks op de gang aangekomen hoorde ik snel naderende voetstappen. Of voetstappen… er rende iemand achter me aan. Zo te horen een vrouw. Het waren de klakkende geluiden van kleine hakschoentjes. Ik draaide me om en zag dat het de docente Frans was. Ik dacht dat ze me een uitbrander zou geven en me boos zou vragen wat die actie van daarnet in godsnaam te betekenen had. Maar in plaats daarvan kwam ze steeds dichter naar me toe. Op een gegeven moment stonden onze neuzen hooguit vijf centimeter van elkaar af. Haar ogen keken strak in de mijne door haar strenge brilletje. En nog voor ik door had wat er gebeurde boog ze voorover en begon ze me te kussen!

Nog los van het onsmakelijke idee dat deze oude vrouw mij recht op mijn mond kuste begon ik me hardop af te vragen waarom ze me geen uitbrander gaf voor die saté-dipsaus actie van daarnet. Maar ze legde haar lange, steeds enger wordende dunne vinger op mijn mond en keek me straalverliefd aan. Ik werd doodsbang en wilde wegrennen, schreeuwen en m’n mond spoelen. Maar ik kwam geen stap vooruit of achteruit.

Toen werd ik wakker…