Ouder worden

‘De spons’, zo noemt mijn moeder mij als ze mij in één beeld moet samenvatten. Bij alles wat ik zag, hoorde, rook of voelde stelde ik vragen en sloeg ik de antwoorden op in mijn bovenkamer. Nuttig of nutteloos, het maakte niet uit. Hoe weet je hoe hoog een grachtenpand aan de Prinsengracht is zonder geavanceerde meetapparatuur of bouwplan? Neem een stok waarvan je de lengte weet (kan ook je eigen lichaam zijn) en bekijk de schaduw. Leg die naast die van het huis en kijk hoe vaak je in de schaduw van het huis past, et voila! Nooit meer wat mee gedaan, maar altijd onthouden.

Ik was zo’n super irritant kind vroeger. Zo’n kind waar ik tegenwoordig een enorme hekel aan heb. Een kind dat ongevraagd en ongegeneerd op welk moment dan ook een vraag stelt. Of een kind dat zonder vragen allemaal dingen wil leren. Door keihard heen en weer te rennen in een drukke ruimte en dan hard te gaan krijsen als het uiteindelijk die onvermijdelijke smak op de grond maakt.

Gisteren had ik een afscheidsfeestje van een oud-klasgenootje waar ik het, na elkaar jaren uit het oog te zijn verloren, weer heel erg goed mee kan vinden. Ze vertrekt binnenkort voor een rondreis door Zuid-Amerika. Met de gepaste hoeveelheid wijn en zelfs een fles champagne en veel hapjes – waaronder een Zuid-Amerikaans aandoende dikke worst – haalden we herinneringen op als deze.

Zij was nadat ze haar studie tot industrieel vormgever had voltooid bij een administratie afdeling aan de slag gegaan, omdat ze het échte werken en het echte leven, waar ze voor opgeleid is, nog even voor zich uit wilde schuiven. Datgene wat ze probeerde te ontvluchten, namelijk het ouder worden, kwam zo echter schrikbarend dichtbij. Niet meer het ontspannen studenten-ritme en de bijhorende intellectuele gesprekken van tijd tot tijd, maar babyluiers, hypotheken en pensioen-opbouw waren de onderwerpen waar ze mee geconfronteerd werd. Om nog maar te zwijgen van het 9-5 patroon waar ze zich aan moest conformeren (maar, wat ze gelukkig niet altijd deed, getuige onze borrelavond die pas ophield toen de andere ‘5′ – die van de vroege ochtend – op de klok verscheen).

Mijn moeder laat ondertussen steeds vaker doorschemeren dat ze oma wil worden. Maar ik heb al te kennen gegeven dat mijn lieve zusje die wens maar in vervulling moet laten gaan. Luiers verschonen, kinderen naar school brengen, gezond voor ze koken, hun huisdieren verzorgen en pleisters plakken, om maar te zwijgen van het daadwerkelijke opvoeden, maken dat ik hard wil wegrennen voor het ouder worden en de daarbij komende verantwoordelijkheden. Geen saaie IT-baan zodat het gezin een Volvo in de garage heeft staan. Laat mij maar lobbyen voor een betere wereld zonder oorlog en geweld. Waar heel veel blije kindertjes in kunnen opgroeien.